Als een oude hut in een zware storm

Verdriet, het gevoel wat mij overmand
Als ik denk aan een wereld die zo zucht en verlangt

Als ik voel, de grote pijn – kan het nu eens anders zijn?

Als ik zie op mensen, zonder grenzen

Als ik zie, een wereld die zelf haar schuld wil dragen
Hoe ze klagen, jagen, losgeslagen, niet verdragen

Als ik hoor hoe de aarde kraakt

Als ik zie hoe ze scheurt, zichzelf opbeurt

Hoe alles beweegt – zonder dat zij God raadpleegt

De aarde alsof zij dronken is – zo gaat zij heen en weer

Als ik voel tot in mijn zijn, de pijn, van misdaad, onrecht en verdriet
Dan lijkt God er soms niet

Wij die misdaad plegen, zonden verzwegen

We spelen voor eigen God, het beeld van God in de mensen is kapot

Hoogmoed is in ons hart gestegen
Als ik de wereld heen en weer zie bewegen

Als een oude hut in een zware storm

Als ik vervolgens kijk naar zonnestralen
Het schijnsel van de sterren en de maan
Hoor ik vanuit Gods Woord dat ook zij zich zullen schamen
Omdat wij allen niet gehoorzamen
Gods eer ontnamen

Ons hart is leeg, verslagen – wie kan dit alleen dragen?

We missen onze God
En daarom richt ik m’n hart op U
God U regeert – al zie ik dat nog niet!
Ik roep nu:
Vergeef de zonden, zie het intense verdriet!
Verander het huilen in een lied

Kom terug op de wolken
Kom terug in de lucht
Mensen zijn in nood
Op de vlucht
Het is de schepping die zucht
Vol verlangen zie ik uit naar die dag
Dat openbaar wordt wie U kennen mag

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *