Israël wilde weten of God hun alles kon geven. Zo gaf God hun te eten, zo veel als ze wilden. God maakte Zich opnieuw bekend als God, als een God Die voorzag.

Maar al snel vergeten ze wat de Heere voor hen heeft gedaan. Daar waar Mozes de berg op gaat om met de Heere te spreken, daar wordt het volk ongeduldig, in plaats van stil te staan bij de aanwezigheid van God. Dat resulteert in het feit dat Israël een beeld van een stier maakt en daarvoor knielt. Dit met de gekregen rijkdom uit Egypte. Dit met de gaven van God. Ze kiezen niet voor hun machtige God, maar ze kiezen voor een beeld, een beeld van een dier dat gras eet. Ze vergeten dat God hen gered heeft. Ze zijn vergeten datgene wat God voor hen heeft verricht in Egypte.
En zo gaat de geschiedenis verder en verder. En steeds opnieuw verzetten ze zich tegen God, zijn ze Hem niet gehoorzaam, knielen ze voor andere goden en maken ze slechte plannen.

Steeds opnieuw

En steeds opnieuw bevrijdt de Heere Zijn volk. Steeds weer hoort Hij hun geklaag. Steeds opnieuw denkt de Heere terug aan wat Hij beloofd heeft. Hij krijgt medelijden. Want Hij houdt van Zijn volk.

Als je dit verhaal op je in laat werken, is het aangrijpend en zo herkenbaar voor ons leven. We hebben Gods wonderen kunnen opmerken. Hij heeft Zichzelf steeds als God betoond, een God Die voorziet. Een God Die hoort en ontferming toont. Soms maken we een wonder mee, en heel kort daarna vergeten we dat wat Hij gedaan heeft voor ons. Dan buigen we weer opnieuw voor afgoden.

We aanbidden iets wat Hij geschapen heeft. We dienen afgoden met het gekregen goed van de Heer. Het is ongelooflijk, hoeveel geduld God heeft met Zijn volk. En het verhaal gaat verder en verder.

Tegen deze achtergrond, waarbij je mag bedenken dat het volk het alleen maar erger en erger maakt, waarbij je ziet hoe het volk verder bij God vandaan gaat en zich niet lijkt te bekeren, daar spreekt God.

De praktijk van het dagelijkse leven

De Heer spreekt de leiders van het volk Israël aan. God heeft genoeg van de offers. Schapen, koeien en allerlei dieren; Hij wil ze niet meer. Zijn huis wordt ontheiligd. Daar waar men God moet aanbidden, dat wat Zijn plek is, daar wordt feest gevierd. Mensen leven met grote zonden en tegelijk heffen ze hun handen biddend omhoog naar de hemel.

Maar God sluit Zijn ogen. Want met dezelfde handen die ze opheffen, doen ze verkeerde dingen. Herkenbaar, of niet? We loven God met onze mond en tegelijk spreken we slecht over onze medemens of liegen we.

We heffen onze handen op naar de hemel om God te aanbidden en wellicht doen we met onze handen andere verkeerde dingen en lopen we voorbij aan mensen in nood. Wat we laten zien, is niet altijd wat we in de praktijk van het dagelijkse leven doen of nalaten. Het is geregeld zo tegenstrijdig dat wat we zeggen en laten zien.
En daarom klinkt voor Israël en vandaag voor jou en mij de oproep: Stop met het maken van verkeerde keuzen. Het is de boodschap van bekering. Kom tot inkeer. Kom bij je volle verstand. Volg de God van Israël, erken Hem als Heer van jouw leven. En leer vervolgens hoe je goed moet doen. Leer dat wat prioriteit heeft voor God.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: