Probeer te begrijpen wat het echt betekent

Als andere mensen keuzes maken, kun je daar vaak weinig invloed op uitoefenen. Gelukkig hoeft dat ook niet. 

Soms vinden we wel wat van een beslissing die iemand neemt en is het makkelijk om er iets van te zeggen. Maar begrijpen we het ook?

In de Bijbel kunnen we woorden van Jezus lezen die Hij gesproken heeft. Een van die uitspraken zal bij mij blijven: “Geef geen oordeel over wat je ziet. Maar probeer te begrijpen wat het echt betekent.”

Wanneer we weten wat een ander beweegt, raadpleegt, voelt en denkt, komen situaties zo geregeld anders te liggen, of ontstaat er begrip voor gekozen beslissingen.

Oordelen is zo goedkoop en zo snel gedaan. Maar het doet er in feite niet zoveel toe wat wij vinden van andermans beslissingen. 

Wanneer jij of ik of een ander een keuze maakt, is die persoon zelf verantwoordelijk voor zijn praktijken. Soms vraagt een keuze van iemand anders nadenkwerk en ook een beslissing van jou, maar jij bent zelf verantwoordelijk voor jouw eigen reactie. 

In de laatste tijd hielp mij dat om te bedenken: wat een ander doet, is aan hem/haar. Wat ik doe – en ook als reactie op andermans beslissingen, daar draag ik zelf verantwoordelijkheid voor.

Daarom heb ik de laatste periode een paar beslissingen genomen. Ben een eigen pad gaan volgen. Dicht bij mijn hart en overwegingen en in afstemming met God. Wat helpend was, was – tot slot – dit verhaal:

Op een dag gingen Hodja en zijn zoon op reis. Hodja gaf er zelf de voorkeur aan te lopen en zette zijn zoon op de rug van de ezel.

Zo gingen zij op weg tot zij een paar mensen tegenkwamen die zeiden:

“Zie daar de wereld op zijn kop. De jeugd heeft geen respect meer voor de ouderdom. Die gezonde jongen rijdt op een ezel, terwijl zijn arme, vermoeide vader nauwelijks vooruit komt.”

Toen de jongen dit hoorde stond hem het schaamrood op de kaken. Hij stapte af en stond erop dat zijn vader verder zou rijden.

Zo liepen ze voort, Hodja op de ezel en de jongen te voet. Even later kwamen ze weer mensen tegen die zeiden:

“Moet je dat zien! Wat een ontaarde vader, die zelf lekker op de ezel zit en zijn kind laat lopen.”

Na dit verwijt draaide Hodja zich naar zijn zoon en zei:

“Kom, dan zullen we samen op de ezel rijden.”

Zo vervolgden ze hun weg, tot zij mensen tegenkwamen die zeiden:

“Kijk, dat arme beest! Zijn rug zakt door onder het gewicht van hen beiden, wat een dierenbeulen!”

Daarop zei Hodja tot zijn zoon:

“Laten we afstappen. Het is beter dat we allebei te voet gaan, dan kan niemand ons nog verwijten maken.”

Zo liepen ze verder achter hun ezel. Tot een stel voorbijgangers wederom commentaar leverde:

“Zie wat voor dwazen er op de wereld zijn. Ze lopen in de brandende zon en geen van beiden denkt eraan op de ezel te gaan zitten.”

Hodja draaide zich om naar zijn zoon en zei:

“Je hebt het gezien, mijn zoon. Hoe je je ook gedraagt, op- en aanmerkingen zullen altijd je deel zijn. Leer daarom je eigen mening te volgen.”

(Uit: Sociale Vaardigheden voor Turkse en Marokkaanse vrouwen en meisjes, een werkboek van: Ineke Wienese & Familie Arslan. Uitgeverij van Arkel.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.