Alle blogs, Omgaan met je medemens

Streven naar perfectie zorgt voor problemen

We willen graag een perfecte wereld zonder problemen, en dat is waar de problemen beginnen. Toen ik een dergelijke uitspraak las, dacht ik: O ja, je hebt een probleem te pakken. Want dit is waarnaar we streven en verlangen, maar wat er (nog) niet is.
Maar misschien zegt het wel iets over een verlangen dat in ons hart gelegd is door de Schepper. We verlangen naar iets wat de bedoeling was met deze wereld. Naar iets wat was, maar wat niet meer is. Maar wat een afdruk achtergelaten heeft in ons hart. Zoals gemis ons iets vertelt over een liefde. Zoals verlangen iets zegt over wat er misschien niet is, maar wel kan wezen. En zoals dromen iets zeggen over iets wat we graag zien gebeuren.
De rauwe realiteit van dit leven zegt ons dat er wel problemen zijn, ze zijn niet te negeren. En dat hoeven we ook niet te proberen. Het lost niks op, het zorgt alleen voor een gevoel van ongeluk en misschien zelfs hopeloosheid omdat het niet lukt.

Wat we doen met een groot aantal aan mensen, is streven naar perfectie. Naar maakbaarheid. Maar maakbaarheid is geregeld nep. Het is ook onrealistisch. Maar waarnaar we verlangen in deze gebroken wereld is in feite: Echtheid. De erkenning dat dit er nu eenmaal is en dat het mág bestaan. Mensen kunnen het wegmoffelen, maar het lost in feite niks op, maar maakt het alleen maar erger. Want we gaan onze schaamte en pijn en ons gevoel bedekken en vermijden.
Te midden van een wereld die in gebrokenheid ligt, is er verlangen naar werkelijke verbinding. In een wereld waarin zoveel mensen zich eenzaam voelen, zich niet gekend weten zoals ze werkelijk zijn en verlangen naar het betere land, rust willen ervaren, daar worden we uitgenodigd om onze kwetsbaarheid te erkennen. Kwetsbaar zijn we allemaal, maar laten we het ook zien aan elkaar? Ik bedacht vorige week dat dit misschien wel een sleutel kan zijn naar verbinding met de ander. Wanneer we ons diepe ik aan de ander laten zien, weten we ons gekend in wie we zijn. En kan de ander op dat moment misschien ook bieden wat nodig is.
Wat we niet kunnen doen is de wereld probleemloos maken, maar wat we wel kunnen doen is de kleine wereld om ons heen verbeteren, verlichten, door naar elkaar om te zien, elkaar écht te zien en elkaar het nodige medeleven te geven. De erkenning dat we allemaal strompelen en leunen op de ander is geen schande. We zijn zo gemaakt. We zijn gemaakt voor relatie en contact. Met de mens en met God.
In een wereld die maakbaar is en waarbij we streven naar perfectie, komen we bedrogen uit. We worden teleurgesteld. Het is niet echt. Het zijn dromen. Het zijn verlangens naar hoe het kan zijn. En naar hoe het hoort te zijn. Maar zolang we hier rondstrompelen, is deze droom nog geen werkelijkheid. We mogen uitzien naar ons betere Vaderland. En zolang we hier zijn, mogen we eerlijk zijn naar elkaar. Iets wat moeilijk is. Want het vraagt jezelf en de ander om zich bloot te geven. En dat is kwetsbaar! Maar kwetsbaar zijn is moedig en geen teken van zwakte. Het kan betekenen dat we staan voor een gevecht, een strijd met zweet en tranen. Maar het betekent dat je jezelf geheel geeft voor een belangrijke zaak. Echtheid, oprechtheid, puurheid en eerlijkheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *