Alle blogs, Ik heb het op mijn hart, Omgaan met je medemens

Twijfelen aan het christendom

Steeds vaker kom ik medegelovigen tegen die twijfelen aan het christendom. Niet per se omdat zij niet in God geloven, maar omdat christenen wonderlijk en niet altijd realistisch reageren op issues. Gaat het bijvoorbeeld om een lichamelijke aandoening, dan wordt er direct gebeden voor genezing. En gaat het om psychiatrische issues, dan worden soms demonen uitgedreven of er wordt christelijk geredeneerd. Gaat het om zorgen, dan worden ze weggebeden – als dat al lukt. Is er enigszins boosheid, dan moeten we gelijk vergeven. We bidden ons suf. En zijn soms verbaasd waarom dat ene wonder uitblijft. Natuurlijk is het goed en helpend om te bidden, ook voor noden en ziekten. Ik ben daar voorstander van en heb daar zelf veelvuldig nieuwe kracht uit mogen putten. Maar dat is mijn punt niet. Het hele punt is: Het sluit niet altijd aan bij de realiteit van het leven en er wordt te makkelijk over bepaalde zaken heengelopen. Mensen raken door ons praten teleurgesteld in God en de Bijbel. Deze medechristenen vinden geregeld meer erkenning buiten de kerk dan binnen de kerk. Waarom? Anderen bidden direct of zeggen dat ze dat doen – soms zonder verder te luisteren. Een aantal christenen plakken geregeld christelijke pleisters over diepe en nog niet ontsmette wonden. We bidden voor een wonder. Maar een wonder is een wonder! Het is niet iets wat doorsnee gebeurt.
Mensen buiten de kerk “bidden niet”, ze “zijn er voor je” en zijn geregeld realistischer. En soms kun je daar meer aan hebben. Zeker als je leven lijden en ziekte kent.
Ook in de erkenning wat betreft emoties. Emoties zijn geschapen door God. En ja, zelfs ook boosheid. Het heeft een functie. Soms is er bijvoorbeeld eerst een proces van boosheid nodig om te kunnen weten wat je is aangedaan waardoor je vervolgens weet wat je vergeeft. En ook dat proces is voor iedereen verschillend en we kunnen niet voor een ander beslissen.
Ik ben zo dankbaar, juist voor de christenen die tegen mij zeiden: “Word boos. En wees eerlijk – ook tegen God. Huil maar.”
Het is bijzonder om te merken dat dit zo helpend is. Ik had alles gelijk kunnen wegbidden, maar nu leer ik ermee omgaan. Want juist door lastige processen worden wij mensen gevormd. Waartoe? Naar het beeld van Jezus. Een vriend benoemde het op de volgende manier: “Ik kan alles van me af laten nemen door gebed. Maar dan leer ik er niet mee omgaan. Juist als ik ermee deal, leert dat mij zoveel.”

8 thoughts on “Twijfelen aan het christendom

  1. Wat mooi geschreven! Iets om over na te denken in je omgang met elkaar maar ook met niet christenen.
    Wat hiervoor geschreven werd, verkeerde keuzes waardoor ik nu te hard moet werken, dat is ook iets om over na te denken. Keuzes, ik heb een keuze, heb ik wel een keuze? Bedankt.

  2. Hoi Arjanne,

    Was al een tijdje aan het nadenken over dit stukje.
    Ben de laatste paar jaar ook door lichamelijke ongemakken gegaan.
    Zo denk je alles te weten over Hem want Hij heeft m,n ziel genezen,
    En zo snap je de lichamelijke ongemakken want ik heb in m,n leven
    In de basis verkeerde keuzes gemaakt (ik wist toen niet beter , ik was toen een beetje Christen)
    Heb daardoor te veel moeten werken.
    En aan de andere kant het Kruis, het is volbracht, zonde, schulden , ziekten, Hij heeft het gedragen.
    Maar alle lichamelijke ongemakken zijn nog niet weg.
    Ik kan steeds minder zeggen, maar leef steeds meer in Overgave en Vertrouwen al snap ik de Weg niet.

    Groetjes van Gonnie en ik spreek je weer

    1. Hoi Gonnie 🙂

      Het is VOL-bracht. Daar hoeft niks meer aan toegevoegd te worden. Eerlijk gezegd begrijp ik nog lang niet altijd wat dit betekend voor mij én voor ziekten waarmee we te maken krijgen. In ieder geval weet ik dat Jezus uit ervaring de pijn en de strijd kent. En door Zijn lijden kreeg Hij vervolgens ALLE eer.

      Je laatste zin vind ik bijzonder. Al begrijpen we de weg niet. God is Goed en Hij is te vertrouwen. Deze gedachte raakt me. Dank!

      Groetjes

  3. Ja, dat is erg jammer. Zelf ben ik van kerk veranderd toen ik me niet gezien/gehoord voelde en door mijn kwaal aan de zijlijn belandde. Dat leek me niet de plek waar God mij wilde hebben. Nu zit ik in een gemeenschap waar het lijden niet wordt verzwegen en er meer nuance is. Hier voel ik mij thuis. Maar het is best een zoektocht geweest en pijnlijk ook. Want je bouwt toch wat op in 13 jaar tijd (vorige kerk).

    1. Een plek voor lijden lijkt me op z’n plaats. De brief aan de Hebreeën zegt zelfs dat het lijden erbij hoort als we bij Christus horen. Zelfs Jezus moest lijden. Dus vanuit dat perspectief is het raar als verdriet/pijn/lijden geen plek krijgt binnen de gemeente. Ik snap heel goed dat het een zoektocht is geweest en dat deze ook pijn kost.

      Ik kom nu in een gemeente, waar ik het goed naar mijn zin heb. En toch is het soms zo, dat ik om bovenstaande redenen – zoals in de blog – niet graag mensen meeneem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *