Als Nederland staan we in de top tien van de meest welvarende landen ter wereld. Toch stond Nederland (sowieso) in 2011 in de top 3 met het grootste aantal aan depressieve mensen.
Ik ben zelf ook geregeld depressief geweest, soms een paar weken niet, maar verspreid over de jaren kan ik zeggen dat ik daar 17 jaar lang mee geworsteld heb.

Het leven is vaak erg hard, niet maakbaar en je kunt soms maar weinig invloed uitoefenen in hoe jij je voelt. Iemand zei pas geleden tegen mij, toen ik in een sombere bui was: soms is dit ook wat het leven is. (Misschien wel) in andere woorden: accepteer het. We hebben geen vlekkeloos leven beloofd gekregen. Integendeel. Het meeste daarvan bestaat uit moeite en verdriet, zoals Mozes dat zei in Psalm 90.
In hoeverre accepteren we dat verdriet ons overkomt? Waarom lijkt het dat we in onze westerse cultuur soms zo moeilijk met lijden kunnen dealen. We zoeken zo snel naar een uitweg uit lijden. Zelfs een beetje regen kunnen we tot een probleem maken. Terwijl regenperioden zorgen voor groei (uiteraard met de nodige zonneschijn). Zou het in ons zielenleven ook zo kunnen zijn?

Toen ik hierover aan het mediteren was, bedacht ik de plek waar alles goed was – maar waar we nu niet meer zijn. Die tijd heeft de mensheid gekend in het paradijs. Tot de mens de keuze maakte voor zijn eigen wil in plaats van de wil van God. Gevolgen zijn destructief geworden. Kunnen we dan nu verwachten van dit leven om nú een gelukkig en volkomen leven te leiden? Ik denk dat we daarnaar verlangen. Een gezond verlangen, want zo hoorde het te zijn. Maar leven na het paradijs is onvolkomen en in gebrokenheid.
Maar toch is alles in Gods hand en Hij kan en wil en zal elk stuk, hoe gebroken ook, laten mee werken voor het goede. Dat is een houvast dat we mogen hebben, dwars door alles heen.

Dat geeft hoop en troost, als het leven niet loopt zoals je had verwacht. Misschien is het een mooie gedachte om alles wat we wél krijgen van de Heere – onverdiend – te zien als dankpunt. Want we krijgen zoveel goeds wat we niet verdienen, omdat Jezus het verdiend heeft met Zijn leven, lijden en sterven in gehoorzaamheid. Wij verdienen lijden en eeuwig sterven. Maar ontvangen daarentegen opnieuw en opnieuw: genade. We hebben geen recht op een goed en gelukkig leven. Maar dankzij Gods genade mogen we een weg gaan die meewerkt aan het goede, wat we soms nu al merken, maar vooral waar we naar mogen uitzien in verlangen!

4 thoughts on “We hebben geen recht op een gelukkig leven”

  1. Hoi Arjanne ,
    Zat over dit stukje en ook je nieuwe stukje na te denken.
    Goed geschreven.

    De Weg naar de Hemel toe is zeer smal.
    Maar wat kenmerkt het geluk van een Christen wel hier op aarde
    Ik denk vooral Zijn Vrede en Zijn Kracht.

    Groetjes Gonnie

    1. Dankjewel voor je reactie Gonnie, doet me erg goed. Mijn opa stierf gisteren, wat verdrietig is. Ik heb het gezien in zijn leven! Liefs Arjanne

  2. Hier in Maleisie is het nu de regentijd, najaar/winter in Nederland. Bomen en planten bloeien minder, sommigen verliezen ook bladeren, maar de groei is duidelijk te zien. Maart/april komt de hete tijd weer, en dan bloeit alles weer uitbundig.

    Ik de Klaagliederen lezen we “er is een tijd voor dit, en een tijd voor dat,” enz. Dat is inderdaad zo. In Nederland, in Canada, en nu ook in Maleisie.

    Voor mijn oom Gerhard is nu de tijd om te sterven geweest. Maar wacht even. De tijd van eeuwig leven met Jezus is nu begonnen, en DIE tijd zal NOOIT veranderen!

    Halleluja, AMEN!

    1. Ja en daarom kan ik nu toch zo dankbaar zijn, voor zijn leven, wat hij leefde op aarde, maar nu ook bij God. Ik staar hem na, zoals ze vroeger wel eens zeiden. God bless. Jij ook sterkte. Hug Arjanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: