Blog | Leven met volle teugen
12 juli 2020 No Comments Alle blogs, Blog, Lessen | Leer het leven arjanne

Ken je dat? Je loopt door het bos en wordt getroffen door de schoonheid van de natuur. Je hoort de vogels fluiten, je ziet het avondlicht door de bladeren heen en je wordt overspoelt met een intens vol, gelukkig gevoel. Of je rent langs het strand. Je ziet de golven en voelt het zand onder je voeten. De wind waait door je haar en je hebt het gevoel alsof je zorgen meewaaien. Je wordt getroffen met een paradijselijk gevoel. Het is zo perfect. Zo mooi. En je hart barst bijna van blijdschap. 

Dit moet het zijn. Dit is hoe het hoort zijn. Dit is hoe het kan zijn.

Terug in de druk van het leven kun je hier terug naar verlangen. Naar die gedachten, die momenten. Heimwee naar toen. Toen het anders was.

Het zegt mij dat we gemaakt zijn voor geluk, voor schoonheid. Het feit dat we over zoiets kunnen nadenken en dat soms ook voelen, zegt dat het er is.

De pracht, maar ook de eenvoud van dat moment. Je hoeft niet veel, alleen maar ‘te zijn’. Misschien met de hand van je geliefde in jouw hand. Het gevoel ‘ik ben niet alleen’ en het leven – leven met volle teugen.

Deze momenten herinner ik mij uit mijn aller jongste jeugd, alsof het toen altijd zo was. En soms kan ik het gevoel niet onderdrukken, alsof ik toen in het paradijs was. Zo licht door het leven. Uitzicht naar het leven dat voor me ligt. Ogen die stralen en een paardenstaart die vrolijk danst op elke beweging.

Maar al snel voelend, bij de bewustwording; het leven – daar ben ik niet alleen tegen opgewassen. Ik heb iemand nodig.

Maar terugkijkend naar die jaren van moeite en zwaarte, van eenzaamheid, denk ik: Ik had inderdaad iemand nodig. Maar toch zie ik de veerkrachtigheid, de draagkracht, de moed van een mens die tot meer in staat is dan wordt verwacht.

Een mens is zwak en kwetsbaar, maar toch veer-krachtig. Zolang we de moed hebben om te leven. Al lijkt dat soms op overleven. Maar zolang zij is, doorstaat zij alles. Alsof we een berg zijn. Die als het ware vast staat, met beide benen op de grond. Geaard. Stabiel. Elk seizoen van het leven. De regen raakt haar, de wind en de zon voelt zij. Maar ze staat. Krachtig zoals ze is. Opgewassen tegen elke storm.

Door de jaren heen veranderd ze, maar de kern van wie ze is, staat als een berg. 

Tags
Over de auteur

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: