Blog | “Ik ben er voor je”

Midden in haar presentatie kwam de zin naar voren: Een mens heeft vier knuffels per dag nodig om te kunnen overleven. Acht knuffels om te blijven zoals we zijn en twaalf om verder te groeien.

De zin was van de massage therapeut binnen de organisatie waar ik werk. Ik was geïnspireerd door haar persoonlijke verhaal wat ze vooraf had gedeeld met mij. “Door massage heb ik de weg terug gevonden naar mijn gevoel, en kan ik mensen weer toe –  en binnen laten.”

Vroeger was het niet zo bekend, dat aanraking nodig was om te kunnen leven. Er was geen idee dat dit tot een van de eerste levensbehoeften diende van een mens. In de eerste helft van de vorige eeuw, waren er een paar licht puntjes hierin te zien. Bij de baby’s in de couveuses, die gestreeld werden door verpleegkundigen; ze groeiden beter. En binnen weeshuizen was het aantal kinderen dat stierf schrikbarend! Want ze werden te weinig aangeraakt.

Baby’s overleefden het eerder als ze werden gedragen op de borst. Zelfs een aantal kinderen die opgegeven waren kwamen tot bloei wanneer ze aangeraakt werden.

En zo is nu bekend dat kinderen het beter doen als ze in een veilige omgeving positief aangeraakt worden. Dat is niet alleen de functionele aanraking van het aankleden of douchen, maar ook bijvoorbeeld het kriebelen over een ruggetje voor de ontspanning. Het zorgt voor hechting en veiligheid.

Aanraken verbindt. Ik bemerk het op de werkvloer bij bewoners binnen het verpleegtehuis. Zeker in de tijd van corona, was het voor ons / mij niet mogelijk om niet aan te raken. En tegelijkertijd is dit ook noodzakelijk geweest. Familie kon en mocht niet langskomen – en ook vandaag nog, moeten zij anderhalve meter afstand houden. En wie de ouderen hadden in hun privé zone, waren wij als verzorgers. 

Soms is de enige manier tot contact maken het vastpakken van een hand, of het masseren van die hand. Het werkt ontspannend, en het biedt vertrouwen. Of een arm om een schouder wanneer een bewoner verdrietig is en huilt. Het raakt en zorgt vaak voor een mooie connectie.

De doelgroep waarover ik schrijf is ‘ouderen met dementie’. Juist voor hen is veiligheid en vertrouwen belangrijk als er al zoveel onduidelijkheid is. Het is zelfs noodzakelijk om het contact te maken via de kanalen die er nog zijn, want dat verdienen ze, én het bevorderd hun gezondheid, in ieder geval op die manier, dat de aanraking tot gevolg heeft dat de achteruitgang minder snel gaat.

In de afgelopen maanden heb ik op veel momenten het knuffel hondje en het katje uit de kast gepakt. Met bijzondere momenten tot gevolg. Waarin mensen het beestje begonnen te aaien en te koesteren – en vervolgens begonnen te vertellen over vroeger. Met mijn arm om hen heen, en hun hoofd op mijn schouder.

Corona heeft niet alleen lichamelijke gevolgen voor de longen en het leven, maar heeft ook de honger van de huid tot gevolg. Eenzaamheid. 

Sommige mensen dachten verlaten te zijn door hun familie en anderen dachten dat hun familieleden allemaal overleden waren. Het plaatsten van ‘geen bezoek’ is moeilijk voor deze doelgroep.

Juist voor hen wil je een veilig, warm thuis zijn. Eenvoudig door te laten zien en te laten voelen ‘ik ben er voor je’.

—->

zal je bij mij blijven

als je wist dat ik zo bleef

of ga je mij verlaten

ik vroeg het me af

toen ik deze woorden schreef

zal jij bij mij blijven erkennen

als je vriendin en als zus

zal er blijvend ruimte zijn

voor een knuffel en een kus

hoe zou je mij omschrijven

als ik niet meer leef?

je hoeft het niet te zeggen

laat het straks maar voelen

als je me nog eens zult kroelen

of als je me nog eens aandacht geeft

Aanbevolen artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: