In de kathedraal van deze wereld

We kennen vast mensen die religieus zijn of godsdienstig. Binnen het Christendom, Jodendom en de Islam. Misschien als Christen herken je het bij de andere godsdiensten. Mensen die ver gaan in maatregelen, zichzelf en hun leven offeren voor hun god. Vanuit overtuiging. Uit geloof. Dichter bij huis kennen we ook deze mensen, mensen van wie we houden. We zien ze lopen, we zien ze gaan in volle overtuiging van hun geloof in de Allerhoogste. Ze roepen tot deze God, ze lopen voor deze God. Tot hun keel er pijn van doet en ze lopen zo hard, tot hun voeten er moe van zijn.

Misschien komt het nu dichtbij. Veel mensen, misschien jij, en in ieder geval ik, zullen soms kunnen opmerken dat we religieus zijn. Mensen gaan ver, brengen offers, en soms zie je het gebeuren: ouders die hun kinderen offeren voor de godsdienst.


Er was een tijd in de geschiedenis, waarin we de religie herkennen als zijnde de Farizeeërs en Schriftgeleerde. Het was Jezus die instapt in deze vorm van religie, maar ook laat merken dat Hij er niks van moet hebben. Temidden van de bestaande religie laat Hij zien wie Hij is. Dragend, vanaf de oorsprong. Gever van geborgenheid, vanaf het begin. Genezer van ziekte. Bron van liefde, op een menselijke wijze, dichtbij gekomen. Zo dicht, dat dichterbij niet kon. Hij droeg de lasten van een ander. En Hij gaf mensen eten. Maar voor dit alles hadden de religieuzen van die dagen geen oog. Zijn volk volhardt zich. Ze roepen wel naar God. Ze lopen wel voor God. Maar in dit alles eren ze God niet. En God is daar zo verdrietig om. Niet in die zin van boos, maar eerder: Hij heeft medelijden. Niet een beetje, maar ál Zijn medelijden is opgewekt. Hij laat het zien, Hij laat het merken. En toch kruisigen ze Hem. Het middelpunt van het geloof.

Al snel is het woord Farizeeër genoemd. Wat zijn de Schriftgeleerden van deze dagen? Een vraag die ik neerleg. Misschien zitten ze beiden in ons hart. 

Het unieke van het geloof in God, is dat we stil mogen zijn. Dat we met Hem mogen wandelen dit leven door. Ja, we mogen roepen. Heel hard. Maar het hoeft niet. We zijn vrijgekocht juist uit de banden die beknellen. Omdat het simpelweg te zwaar is, te moeilijk, te lastig – en onmogelijk. 

Bedenk het eens, als je zit. Op een bankje in een park. Op een betonnen zitplek langs het strand. Uitkijkend naar de zonsondergang in de kathedraal van deze wereld. Hij is met ons. Onze tijd is stille tijd. Ons leven is onze eer voor God. De wereld als kerk.

Geniet van Hem – tijdens de zonsondergang. Je mag praten met Hem als je dat wilt. Maar je mag ook stil zijn en je gedachten laten gaan, omdat al je gedachten stille gebeden zijn tot de Maker van je leven.

One Reply to “In de kathedraal van deze wereld”

  1. Anouke van der Wart

    Je past beter op het kansel dan een hoop dominees. Heel mooi gezegd, echt!…

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.