Ik rijd langs gele bloemenvelden

En voel de wind zachtjes door mijn haren gaan.

De schoonheid,

en de eenvoud

en hoe de natuur nu schittert, misschien door haar kleinheid en kwetsbaarheid. Het raakt me.

Ik zie hoe ze zich geen zorgen maakt

voor de dag erna, maar alles ontvangt zoals het komt.

Dan voel ik me klein en bewonder ik de schoonheid van de natuur.

Het is prachtig

en tegelijkertijd gebrekkig;

hoe ze daar staat en hoe ze is. Niet in actie komend als de horror levens binnendringt.

Intussen groeien de bomen, groeien de bloemen; pronken ze, vergaan ze en zwijgen ze. In alles wat ze ziet, is ze wie ze is. Ze staat daar in haar kwetsbaarheid.

Ze is er gewoon, en raakt mijn hart.

En nu ze leeft onder de warme zonnestralen. Net ontloken uit haar dorre bestaan.

Rijd ik langs haar heen. Mijn hart verzacht en ik voel me klein.

Ik kan groot zijn in mijn zwakheid.

Want …

als ik eens wist hoe mooi ik was …

Als ik mezelf door de ogen van mijn maker zou zien.

Misschien voelde ik me meer waardevol, misschien.

Aanbevolen artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: