Stories: Begenadigde (Anno)

Begenadigde (Anno)

‘Je kunt straks weer slapen’, fluister ik hem toe. Ik glimlach en besef dat ik de laatste ben die dit doe. Zou het nog tot hem doordringen? Het is ook mijn enigste ontmoeting met Anno. Een paar uur daarvoor heeft hij palliatieve sedatie ontvangen, hij is echter bijgekomen uit zijn slaap. Al wakend sta ik te kijken naar hem en naar de omgeving waar hij ligt.

Op zijn nachtkastje staat een foto. Hijzelf met zijn enige zoon. Er straalt kracht vanaf, levenslust en liefde. De foto is genomen op een recente bruiloft, nog maar kort geleden. Het pak dat hij draagt, draagt hij straks weer. Het is nog bijna nieuw, vertelde zijn vrouw vol kort daarvoor vol emotie met een kaak die rilde.

Met Anno heb ik zelf niet gesproken, maar wat ik oppikte waren zijn laatste woorden: ‘Maak er wat van, jongen!’ Hij zei het tegen zijn zoon toen ze een laatste groet deden.

Van zijn zoon begreep ik wie hij was geweest. Een goede vader. “Ik zal hem eren de rest van zijn leven” en, “ik neem geen afscheid”. 

Wat zou papa nu rondom het sterven gewild hebben? Het is een vraag die speelt rondom dit afscheid.

“Papa, zou gewild hebben dat we goed voor onszelf zorgen, ook nu, om alles gewoon draaiende te houden”. 

De laatste weken waren zwaar geweest. In een korte periode was Anno afgetakeld en de familie is aan het einde van hun kracht.

En nu lag hij daar. Opnieuw in slaap gebracht. Moe gestreden. Maar hij had zich nu overgegeven aan de rust die hij krijgen zou.

Als ik naar huis ga, kijk ik om het hoekje. Op de fiets naar huis denk ik aan deze intieme ontmoeting. Ik denk terug aan de woorden: “Maak er wat van en zorg goed voor jezelf”. 

En ook de woorden van zijn zoon: “Ik neem geen afscheid” echoën na. Ik had liefde geproefd, groot respect voor het leven dat is geleefd maar ook dat nog geleefd moet worden.

_____

Je hebt je gegeven

De broosheid van het leven 
kijkt me aan
Als ik mensen om je bed zie staan
De druk van het leven 
is weggevallen voor jou
Waar je nog waarde aan hecht
is de liefde en trouw
van de mensen om je heen
Je wereld is klein geworden
En als de mensen die van je houden
afscheid nemen, ben je alleen
met een warme gebloemde deken 
om je heen


Kwetsbaarheid is wat ik bemerk
Als een broeder uit de kerk
Nog even langs schiet uit zijn werk
Een laatste afscheid
Een laatste groet
Ook hij gaat weg
Het is nu goed


Ik zie je ogen
als ik om het hoekje kijk
Eens bezield en bewogen
Maar nu zo leeg en mat
Ik zie ze staren
naar de kleuren op de muur
wat was je het zat
om te moeten lijden
te moeten strijden
tot aan je laatste uur
Maar het is nu echt volbracht


Je hebt je gegeven
Je hebt je overgegeven
Aan de rust binnen in je ziel
Wat leed aan gebrokenheid
is helemaal nieuw


Deze hoop doet mij leven
Het leven aan mij gegeven
koester ik
Maar waar ik ten diepste op wacht
is die nieuwe dag
die ook ik verwacht

(Ar(t) Creations)

_____

Stories zijn een serie verhalen van mensen die ik heb gesproken. Ze waren ziek en zijn inmiddels overleden. Mensen van verschillende leeftijden en (geloofs) achtergronden. Wat waren hun woorden, wat leerden zij en wat maakten zij mee? In stories kun je meelezen.

Aanbevolen artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: